Fastpacking UTMB 1/6

Tym razem seria postów o tym, jak razem z Agą oblecieliśmy Mount Blanc naokoło w 4 dni, trasą znanych i epickich zawodów UTMB w stylu fastpackingowym. Planowo około 174 km i 10 km w pionie (w górę i tyle samo w dół). Klasycznie, z plecakiem tę trasę się robi w

Blog DługodystansowyMaciej Lasyk

Trzeci dzień był najpiękniejszy bez dwóch zdań. Trawers Tete de La Tronche od Rifugio Bertone, przez Rifugio Bonatti aż po Grand Col Ferret to jest szlak, na którym z każdego kierunku otaczają nas niesamowite widoki (chyba, żeby była mgła!). I o tym będzie ten wpis - o zwieńczeniu tej części fotograficznej (czy na ten najpiękniejszy dzień ten jeden, stałoogniskowy obiektyw dał rady?), o jankesach - koniarzach oraz samotnym, objuczonym ośle wysoko na Col Ferret. No i o wkroczeniu do Szwajcarii - zapraszam(y)!

Poranek w Courmayeur

Obudziliśmy się kulturalnie, koło 7 rano. Następnie zaliczyliśmy śniadanie hotelowe (obrazek poniżej) i już po 8-mej byliśmy w drodze. Takie marszobiegi na lekko mają ten spory plus, że codzienne, poranne pakowanie plecaka jest bardzo łatwe, bo nie ma specjalnie czego tam upychać!

Z hotelu niestety nie można było "zabrać prowiantu" na drogę (w sensie, narobić kanapek w trakcie śniadania i wynieść). W związu z tym, po drodze zawinęliśmy do lokalnej piekarni, w której to było pełno pysznych pajd i bułek z lokalnymi serami, szynkami itd. Nietanio, ale bardzo warto!

Nasza trasa na dziś prezentowała się mniej więcej tak:

Miało być 45 kilometrów, jednak wyszło mi sporo mniej, o czym w dalszej części tego posta (tak, Aga zrobiła prawie całość 😀). Na powyższym obrazku ta pierwsza dzida to podejście pod Rifugio Bertone, a druga to właśnie Col Ferret.

Z Courmayeur wyszliśmy stromą, asfaltową drogą, na której widzieliśmy znaki z TORa:

Odczytaliśmy z nich, co następuje:

1. Do Bertone mamy 1:45h
2. Do Bonattiego 4h
3. Col Grand Ferret 7h:55min (jak oni to wyliczyli? 😃)

Zejście z asfaltu do lasu było bardzo dobrze oznakowane - ciężko się było zgubić:

Podejście było bardzo żmudne, strome i gorące. Dzień zapowiadał się upalnie, choć chmury wskazywały, że pogoda może się zmienić:

Rifugio Bertone

Do schroniska doszliśmy poniżej godziny - to była dla nas dobra informacja, bo oznaczała, że nie byliśmy jeszcze styrani całą tą wyrypą (to w końcu był już trzeci dzień, więc oznaki zmęczenia jak najbardziej mogły się pojawić).

Na miejscu zaliczyliśmy drugie śniadanie, oraz oczywiście, włoskie espresso:

I w tym też miejscu zaczynają się widoki. Tzn. prawie:

Na prawdę długo czekaliśmy, aż wyjdzie, a tu taki klops!

Na poniższej fotce (po lewej) możecie zobaczyć, jak to się Monte Bianco skitrało w chmurze. Z braku laku obróciłem obiektyw w lewo i sfociłem to, co tam było.

No i krótka wstawka fotograficzna. Zauważcie po lewej, jaki ten "dziubek" (mniejszy szczyt w kształcie trójkąta) jest mały w porównaniu do fotki po prawej stronie. Powód? Fotka po lewej zrobiona jest na szerokim kącie (telefonem). A ta po prawej, to jest obiektyw 40mm plus trochę cropa w aplikacji później (czyli wycięta jeszcze z całości). Po prawej widać też trochę inne, cieplejsze kolory - to efekt zastosowania filtra cpl (filtr polaryzacyjny) i właśnie takiego, co to ociepla barwy.

Dolina Aosty - piękniej już nie będzie!

Chwilkę się zastanawiałem w jaki sposób przedstawić Wam tę dolinę. Nie widzę sensu jej opisywać w szczegółach i stękać "ohy i ahy". Wystarczy, że wspomnę, że to miejsce było moim głównym celem z punktu widzenia cykania fotek i oglądania / podziwiania. Ta dolina, a konkretniej szlak, którym szliśmy, jest bardzo znany z tego, że bardzo łatwo się potknąć, bo oczy ciągle wędrują na to, co widać z boku (czyli, że człowiek - gamoń nie patrzy pod nogi 😄).

A już pierwszy widok w kierunku Entrèves powalał:

Sam szlak pomiędzy Rifugio Bertone a Rifugio Elena jest dość prosty - to po prostu trawers, który czasami pnie się trochę do góry, żeby zaraz schodzić znowu w dół. Wygląda to mniej wiecej tak:

Po drodze Aga zgubiła świętą bufkę z MIUTa (pisałem w pierwszej części, że jednym z minusów naszych plecaków były dość twarde ramionka pod sporym obciążeniem; pakujemy pod nie bufki, żeby było miękko; no i czasem bufka wyleci). No i jak się Aga zorientowała, to zdjęła plecak i poleciała kilometry z powrotem szukać, bo przecież drugi raz MIUTa nie pobiegnie (tzn. jak ją znam, to lepiej "nigdy nie mówi nigdy" 😃). Wróciła, znalazła, szczęśliwą złapałem w obiektyw w całkiem pięknych okolicznościach Aosty (zauważcie wspomnianą bufkę w lewej dłoni!):

Chwilkę potem doszliśmy do Rifugio Bonatti, które znajduje się mniej więcej w połowie tego trawersu Tete de La Tronche:

Dalej widoczki zrobiły się jeszcze ciekawsze:

I ten klasyczny kadr!

Gdzieś po drodze wjechały kanapki z Courmaueyr:

No i standardowo:

Ostatnie metry to już była wspinaczka i trawersy do Rifugio Elena:

No i jeszcze jedna fociunia - tutaj był świetny kadr, bo szczyty niejako zamknęły się w trójkątach; świało jednak było mocne i kontrastowe, stąd też decyzja o czarno-białym zdjęciu - efekt oceńcie sami:

Rifugio Elena

Schronisko to posiada rewelacyjne widoki z tarasu. Budynek znajduje się dość wysoko nad doliną i jakby na jej końcu, więc można podziwiać lodowce i szczyty Monte Bianco. Tzn. o ile nie są zasłonięte chmurami 😃

Ew. można podziwiać dupę Macieja, którego plecy wymagały serwisu 😄

Co ciekawe - do schroniska można dość łatwo dojechać z samej doliny szutrową drogą np. rowerem.

Ładniej już nie będzie!

Podejście z Eleny na Col Ferret ryje beret:

Jest dość stromo, więc ryje też nogi:

Jednak wystarczy się na chwilkę tylko obrócić i spojrzeć na dolinę, aby szybko zapomnieć o trudzie:

Na tym podejściu wydarzyła się jeszcze jedna rzecz. Po raz kolejny wpadliśmy na "cyferkową" parę gości, co to nie chcieli się dać wyprzedzić. Tym razem nie byli jankesami, ale mieszkańcami Ameryki Południowej. Gdy ich mijaliśmy, to oczywiście przyspieszyli i zaczęli coś między sobą nawijać po hiszpańsku. Ja nie rozumiałem, ale Aga i owszem - podobno coś złośliwego na nasz temat. Jednak zamiast się wdawać z nimi w rozmowę to Aga po prostu.. zaczęła po hiszpańsku nucić piosenkę 😃 Ich miny był bezcenne. Potem obserwowaliśmy ich już tylko z góry:

I ostatni zestaw przed pikiem przełęczy:

Tuż przed przełęczą miało miejsce jeszcze jedno zdarzenie - dość niecodzienne. Idąc dość wąską ścieżką ujrzeliśmy konia, który stał w jej poprzek i kompletnie blokował przejście. Był objuczony jakimiś sakwami, ale nikt na nim nie siedział. Wierzgał nogami i generalnie widać było, że jest wkurwiony i lepiej nie podchodzić.

Po chwili znikąd (zza krzaka?) znalazła się jakaś amerykanka, która nam oznajmiła, że "we'ge got a situation over here, watch out, he is kicking, please go around". W mojej głowie pojawiło się jedno pytanie: "co robi koń na wysokości prawie 2500m. npm?". Amerykanie - tego nie zrozumiesz.

Idąc dalej spotkaliśmy drugą osobę z tej konnej ekipy. Dowiedzieliśmy się od niej, że ów koń szedł z nimi na Col Ferret (tak samo jak my), ale mu się tam nie spodobało (za stromo do góry), więc się obrócił i chciał wracać. Pech jednak chciał, że schodząc w dół, doszedł do wniosku, że w tą stronę to on też nie pójdzie, bo w dół też się źle schodzi po takiej stromiźnie. Pat. Niestety nie mamy fotek.

Col Ferret, czyli amerykański osioł

Najpierw focia zdobywcy przełęczy (Aga też ma podobną gdzieś!):

A teraz... po wejściu na przełęcz ujrzeliśmy objuczonego osła:

Miał dokładnie takie same sakwy jak tamten koń sprzed przełęczy. Był jednak zupełnie wyluzowany - zresztą popatrzcie tylko na niego. Nikt się nim jednak nie zajmował - był przywiązany do tego słupka, którego widzicie na zdjęciu. Oczywiście, okazało się, że był częścią tamtej ekspedycji amerykańskiej 😄 Jednak tenże osioł (w odróżnieniu od koni) wszedł na przełęcz bez marudzenia.. a następnie go tam zostawili i poszli negocjować z końmi (tak, bo okazało się też po drodze, że znajdował się tam więcej niż jeden koń!).

A czy ten osioł był z USA? Nie wiem!

A czy konie były z USA? Też nie wiem!

Tyle pytań bez odpowiedzi!

Jankesi. Nie ogarniesz!

Kurtyna.

Sudocrem, igły i najgorsze buty

Zejście z przełęczy w kierunku Chalet De La Peule było przepiękne. Zresztą sami zobaczcie:

I to światło!

Na zbiegu niestety zaczęły mi dawać w kość stopy. Mój dobór butów na tę wyrypkę nie był specjalnie wyrafinowany. Po prostu wybrałem najgorzej z tego, co miałem dostępnego w domu. Padło na Saucony Endorphin Trail - świetny but, podeszwa ta sama co w Peregrine (idealna na Tatry i Alpy), duża amortyzacja z Endorfiny (kosztem stabilności trochę), sporo wagi i zupełnie zabudowana stopa. Niby same plusy, ale posiadały jeden, wielki minus - prawie żadnej wentylacji. Było w nich świetnie w niskich temperaturach oraz na mokro, bo nie przeciekały tak szybko. Jednak w upale to był koszmar. Tego trzeciego dnia od początku już czułem, że pod palcami jest źle, więc miejscami już nie dawałem rady biec. Na zbiegach robiło się gorzej. Aga oczywiście chciała mnie nakuwać (ultraska!) w trasie, ale ja mam swoją godność (ja maratony miejskie biegam! 😄).

No i tak sobie powoli marudziłem coraz bardziej, aż doszliśmy do Chalet De La Peule:

Stąd już prosty zbieg szeroką drogą szutrową do La Fouly. A i jeszcze jedna mikro - awantura, ponieważ wybraliśmy złą drogę - taką, którą UTMB nie leci! Więc Aga chciała się wracać pod ten Chalet, bo tam minęliśmy odbicie w bok. Ja oponowałem i na zgodę zaproponowałem kanapkę:

Na szczęście udało się i obyło się bez strat w ludziach 😄Po drodze jeszcze foteczka przydrożnej flory:

Szwajcarskie Champex-Lax, czyli drożej już nie będzie

W La Fouly znajdowała się pętla autobusowa (początek linii na końcu doliny). No i miałem szczęście, ponieważ akurat z dołu jechał autobus w naszym kierunku. Ponadto też okazało się, że on jedzie dokładnie w miejsce naszego noclegu (co wcale nie było oczywiste, bo to jeszcze jedna wspinaczka progiem takiej bocznej doliny na jej górę w Champex). Nie zastanawiałem się - stopy już nie chciały iść (bąble), 30km w nogach, przed nami jeszcze dwa dni, więc zdecydowałem, że nie idę dalej i po prostu w miejscu noclegowym zrobię porządek z bąblami. A no i ogarnę nam kolację, bo znowu się późno robiło i znowu ten sam problem, co zawsze: "czy cokolwiek będzie otwarte, żeby coś zjeść". Ostatnie moja fotka z trasy biegowej z tego dnia:

Aga pobiegła dalej w dół, takimi oto szutrami, doliną potoku La Dranse de Ferret:

Ja w tym czasie jechałem autobusem, który najpierw zjechał daleko w dół aż do Martigny (miejscówka znana wszystkim, co biegają i jeżdżą po Szwajcarii; to duże miasto, w którym można się przesiąść na pociągi w bardzo wielu kierunkach). Następnie pojazd nawrócił i zawiózł mnie na górę do Champex-Lax.

Champex-Lax okazało się być bardzo szwajcarską wioską, BARDZO (czysto, ślicznie, drogo):

Nasz przybytek noclegowy na tę noc wyglądał tak (fotka z następnego poranka, stąd też Aga na zdjęciu):

Gdy wszedłem do środka, okazało się, że nikt tam nie rozmawia po angielsku! Aga była jeszcze daleko (ona umie sporo języków), więc starałem się dogadać przy pomocy translatorów w telefonie. Po 30 minutach udało mi się w końcu dojść do jakiegoś porozumienia (wcześniej dowiedziałem się, że na nasze nazwisko nie ma żadnej rezerwacji, a na pytanie o naszą paczkę, która do tego hotelu doszła kilka dni wcześniej, dostałem odpowiedź, że "najbliższa poczta jest na dole" 😃).

Na szczęście po około pół godzinie pojawiła się córka właściciela, która po angielsku mniej więcej rozumiała, więc szybko się dogadaliśmy i nasza paczka się odnalazła. Z ciekawostek - aby nadać przesyłkę do Szwajcarii, trzeba się nawypełniać papierów eksportowo - celnych!

W międzyczasie okazało się, że zrobiło się późno, a Aga nadal w burakach. Udało się nam skontaktować a jakąś lokalną restauracją, która to jeszcze była czynna i zarezerwować miejsce na wieczór. Mój outfit wieczorny prezentował się (według mnie oczywiście) znakomicie:

Aga też w końcu wsiadła w autobus! Głównie dlatego jednak, że robiło się późno, a knajpa się dość szybko zamykała tego wieczoru. Ona co prawda nalegała, żebym "jej coś zamówił i wziął najwyżej na wynos", ale no sami rozumiecie. Dała się w końcu przekonać i wsiadła w autobus, a następnie wysiadła dokładnie pod knajpą. Ultrasi. Tego się nie da zrozumieć. Zrobiła 40km+ tego dnia

Po powrocie już klasycznie spiąłem aparat z telefonem, odpaliłem Lightrooma i wrzuciłem kilka ciekawszych fotek na sociale. Pisze o tym, cobyście wiedzieli, jak to obecnie jest łatwe - samo zgrywanie i obróbka fotek to kilka minut. Więc jak nie jest ich zbyt wiele, a też nie trzeba ich "ratować" jakoś wybitnie, to szybciutko to leci. Warto zabierać ze sobą prawdziwy aparat!

A późnym wieczorem Aga dobrała mi się do bąbli na stopach i palcach. Oszczędzę Wam tego.

Na początku tej części zadałem pytanie:

czy na ten najpiękniejszy dzień ten jeden, stałoogniskowy obiektyw dał rady?

Jak uważacie, dał rady? 🙂

Jeszcze zapis trasy: